Lata walk z sąsiadami
Po krótkotrwałym panowaniu Rogera Deslaura, Katalończycy zwrócili się aż do Fryderyka II Aragońskiego, króla Sycylii. Ich sukces nad Walterem z Brienne zaniepokoiło sąsiadów, oraz Katalończycy nie mieli w swoim gronie ludzi, którzy mogliby nawiązywać kontakty z innymi państwami w charakterze samodzielni władcy. W więc roku syn Fryderyka Manfred został przysięgły w charakterze król Niebios Księstwa Aten. wobec przywództwem namiestnika przysłanego z Sycylii, don Berenguera Katalończycy musieli w pierwszym okresie swego władania Księstwem musieli stawić opór atakującym ich władcom Tesalii i Epiru, Wenecjanom z Eubei oraz młodemu księciu de Brienne. do tej pory lepiej wykorzystał walory Kompanii: odwaga i złowrogą sławę, sukcesywny namiestnik, Alfonso Fadrique (1316 – 1330), samorzutny syn Fryderyka II. Po śmierci Jana I Angelosa przyłączył aż do Aten południową wydział Tesalii z Neopatras. Wysunął także pretensje aż do spadku po swym teściu, Bonifacym z Werony, jednym z trzech feudałów władających zbyt zgodą Wenecjan Eubeą. ostatecznie pośród księciem Aten oraz Wenecją został zawarty traktat przyjazny gwarantujący wenecki wcięcie posiadania. Kolejne lata przyniosły względny spokój. cesarstwo Bizantyńskie pochłonięte było kolejną wojną domową. W 1332 roku po kiedyś ostatni próbę odzyskania księstwa podjął Walter de Brienne syn, hołdownik rządzących w Neapolu i Achai Andegawenów. Katalończycy utracili już w tym czasie swoją dawną wojowniczość. Nie stawili Walterowi czoła w otwartym polu, owszem schronili się w twierdzach. Walter spustoszył wprawdzie kraj, jednakże nie zdołał zdobyć poparcia miejscowej ludności i wycofał się z braku funduszy aż do prowadzenia dalszej wojny.